www.napiprojekt.pl - nowa jakoæ napisów. Napisy zosta³y specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.
Synchro do wersji: Becoming.Jane.2007.DVDRip.XviD-AFO by falcon1984
Granice...
przyzwoitoci...
ochoczo... napastowane.
...przyzwoitoci... by³y...
/Granice przyzwoitoci by³y ochoczo napastowane,
/Granice przyzwoitoci by³y /ochoczo napastowane, /co by³o zrozumia³e.
/lecz nie z³amane, /co równie¿ jest zrozumia³e.
/Niemniej...
/ona nie by³a zadowolona.
-Co siê dzieje? -Jane!
Jane!
Tej dziewczynie trzeba za m¹¿.
Ale kto jest dla niej dobry? Nikt.
To twoja wina.
Jestem nieosi¹galnym wzorem doskona³oci?
Dzielê twe ³o¿e od 32 lat i nie spotka³am siê jeszcze z doskona³oci¹.
Jeszcze.
Przestañ, panie Austen! Dzi niedziela.
Charakter kobiety najlepiej uwidacznia siê w powinnociach córki,
siostry,
i w koñcu... ¿ony
i matki.
Na jego stra¿y stoj¹ nadobnoæ, cnotliwa mi³oæ,
oraz cisza w godzinach porannych.
Jeli kobieta posiada atuty,
takie jak przenikliwoæ umys³u,
najlepiej trzymaæ to w tajemnicy.
Poczucie humoru jest milej widziane,
ale dowcip? Nie.
Dowcip jest najzdradliwszym z darów.
D¿o-D¿o, wiesz, ¿e musisz zostaæ.
Jenny!
Porozmawiamy póniej.
Pospiesz siê, Jane, bo siê spónimy.
Janie pani wzywa, wiêc musimy s³uchaæ.
Nie guzdraj siê, Jane.
Lady Gresham, przedstawiam moj¹ siostrzenicê,
Contesse de Feuillide.
Oraz Pana Fowle'a, narzeczonego Cassandry.
Contessa?
Czy¿by uchodzi³a pani za Francuzkê?
Przez ma³¿eñstwo.
Ma³¿onek hrabia nie pokwapi³ siê z wizyt¹?
Co mu wypad³o.
Ma³¿onek hrabia z³o¿y³ wizytê Pani Gilotynie.
Widzê, ¿e znów goci pani siostrzeñca.
Panie Wisley.
Wisley jest dope³nieniem mego szczêcia.
Proszê ³askawie spocz¹æ.
Pan Fowle i Cassandra dopiero ci siê zarêczyli.
Kiedy lub?
Nieprêdko.
Czemu?
Muszê wpierw wybraæ siê do Zachodnich Indii, z Lordem Cravenem przeciwko Francuzom.
Jako kapelan.
Co Craven panu zaproponowa³ w zamian?
Mam nadziejê po powrocie obj¹æ parafiê.
Ile by³aby warta?
Wystarczaj¹co, by móc siê o¿eniæ i wieæ skromne ¿ycie.
Panie Wisley,
czy wie pan, ¿e zbli¿a siê sezon balów?
I zacznie siê wkrótce?
Jane uwielbia tañczyæ.
Wisley wprost nie znosi.
Ale¿, drogi panie,
bale to b³ogos³awieñstwo dla m³odzie¿y z naszych okolic.
Mo¿a przy nich wspólnie siedzieæ, rozmawiaæ i bawiæ siê w nienagannej atmosferze.
¯aden uprzejmy cz³owiek nie mo¿e ich nie lubiæ.
W takim razie jestem nawrócony.
Zachwalasz mnie jak klacz na targu.
Pan Wisley jest doskona³¹ parti¹.
Znasz nasze po³o¿enie, Jane.
W dodatku to ulubieniec i spadkobierca Lady Gresham.
Którego dnia to bêdzie jego.
Wspania³y widok.
Jego ma³a fortuna mnie nie kupi.
A co ciebie kupi, kuzynko?
Jak siê pan trzyma, panie Lefroy?
Lefroy.
Nalaæ ci wina, panie?
Pokazujesz wdziêki, Lefroy?
Jak ty swoj¹ szablê, Austen.
Kiedy musisz wracaæ do domu?
Za dzieñ.
Tak prêdko?
Wszystko co dobre szybko siê koñczy, nawet s³u¿ba wojskowa.
Zw³aszcza gdy z munduru wskakujesz w ornat.
Niewa¿ne. Kim jest ten skwaszony prawiczek?
Pani wybaczy.
Pan Tom Lefroy, przedstawiam pana Johna Warrena.
Wspólnie ze mn¹ bêdzie przygotowywa³ siê do wiêceñ, pod okiem mojego ojca.
Podobno bywa³ pan ju¿ w Hampshire?
W zesz³ym roku.
Czy by³a to d³uga wizyta?
Bardzo d³uga.
Trwa³a 3 godziny.
Och panie Austen, jaki pan piêkny! Daj ca³usa.
Gdzie pójdziemy Tom? Do Vauxham Gardens?
Tam ju¿ by³em.
Lefroy, chodmy wiêc na tahitañski festyn mi³oci w Crockford.
Ju¿ tam by³em.
Co to jest tahitañski festyn mi³oci?
Kradzie¿ jednej wini to zbrodnia.
I to potworna.
Ale dwóch wiñ?!
Dwóch wiñ, to pogwa³cenie wiêtoci cudzej w³asnoci.
Ty i tobie podobni jestecie wrzodem na ciele spo³eczeñstwa.
A wrzody siê wycina.
Do¿ywotnie zes³anie.
Nastêpny!
Co sprowadza ciê do Londynu, mój panie?
Chcê studiowaæ prawo.
Którego jedynym zadaniem jest?
Ochrona w³asnoci.
Przed?
Ho³ot¹.
¯o³nierze w gotowoci.
Dobre obyczaje.
I roztropnoæ, wiesz co to takiego?
Roztropnoæ?!
Tak.
We mój przyk³ad.
Urodzi³em siê bogaty i takim pozosta³em, dziêki cnotliwemu prowadzeniu siê.
Okazywa³em wstrzemiêliwoæ,
Twoja matka, moja siostra sta³a siê nêdzark¹, poniewa¿ tego nie uczyni³a.
Wysz³a za ojca z mi³oci.
I dlatego te¿ masz tyle rodzeñstwa tam w...
Limerick.
Jeli masz nadziejê,
jeli aspirujesz,
by odziedziczyæ mój maj¹tek,
musisz dowieæ, ¿e tego godzien.
A co tu mamy?
Hulaszczy tryb ¿ycia niewyobra¿alny nawet dla Hotentota,
swawole i rozrzutnoæ.
Towarzystwo dzikusów,
hazard,
Co z ciebie bêdzie za prawnik?
Typowy.
Humor
przyda ci siê.
Bo dam ci nauczkê.
Wysy³am ciê do twoich krewnych, Lefroyów.
Wuju, oni mieszkaj¹ na wsi.
Na g³êbokiej wsi.
Jane.
Mog³aby?
Dziêkujê.
Moim zdaniem jestecie najurodziwszymi siostrami w Anglii.
Pan Fowle bêdzie zachwycony.
San Domingo jest na drugim koñcu wiata.
Zapomni o mnie.
To niemo¿liwe.
Dzi wieczór zapadniesz mu w pamiêæ.
Cassie, jeli serce mu nie stanie na twój widok,
to nie zas³uguje ¿eby ¿yæ.
Oczywicie, to zdanie samo sobie przeczy.
Jane!
Henry!
Jane!
S³ysza³a?
Przyjedzie do nas bratanek mego papy.
Z Londynu.
On jest b³yskotliwym m³odym prawnikiem.
Z doskona³¹ reputacj¹...
spónialskiego.
Zdejmij kapelusz, George. Tato wyg³osi przemowê.
W rodzinie wiele siê dzieje. Rzeczy du¿ych i drobnych.
Henry wróci³ z Oxfordu, ukoñczywszy studia - Bogu niech bêd¹ dziêki.
Wraz ze swoim przyjacielem, Johnem, moim nowym uczniem.
Cassandra, opuszcza nas, by zamieszkaæ ze swoim bratem, Edwardem i jego rodzin¹, nad morzem,
Podczas gdy Robert wybiera siê do Zachodnich Indii z Lordem Cravenem.
Gdy powróci, razem odbêd¹ najwa¿niejsz¹ podró¿ ich ¿ycia.
Panno Austen, czy zabawi nas pani czytaniem?
O tak, Jane, prosimy.
/Rady m³odej damy z okazji zarêczyn /jej ukochanej siostry, Cassandry
z pewnym Fowlem.
/Jego zaloty by³y czynione /w sposób na tyle gwa³towny, /by jej pochlebia³y.
/Granice przyzwoitoci by³y /ochoczo napastowane, /co jest zrozumia³e.
/Ale nie przekroczone, /co równie¿ jest zrozumia³e.
/Niemniej...
Przedstawiam mojego bratanka,
Pana Thomasa Lefroya.
Witamy go serdecznie.
Proszê do nas do³¹czyæ.
Zielony aksamitny p³aszcz - co za szyk!
To ci siê spodoba.
/Jego zaloty by³y...
/Granice przyzwoitoci by³y /ochoczo napastowane, /co jest zrozumia³e.
/Ale nie przekroczone, /co równie¿ jest zrozumia³e.
/Niemniej jednak, na nie by³a zadowolona...
/... jej uczucia szlachetne, jej osoba urocza... /...sylwetka elegancka...
Na Boga, te kartki s¹ zapisane z obu stron.
/...dopiero co odrzuci³am Lorda Grahama /i jego 6 milionów, /za które mog³abym ¿yæ przez 12 miesiêcy...
/bez szaleñstw.
/Skarb wiêkszy ni¿ wszystkie klejnoty Indii...
/Kochaj¹ce serce.
/Przepraszam pani¹, kiedy mo¿na oczekiwaæ /pani z powrotem?
/Oczekiwaæ? /Mo¿esz oczekiwaæ, ¿e zechce zabawiæ siê /raz na jaki czas.
/S³odkie, mi³e, ujmuj¹ce, /niewinne, wspó³czuj¹ce, wierne, /proste, kochaj¹ce serce kobiety.
Koniec.
Brawo, Jane.
Wyj¹tkowo urocze, nieprawda¿?
Zgrabne.
Ale wiatowiec o wyrobionym gucie by³by mniej zachwycony podobnymi wynurzeniami podlotka.
Uwa¿aj z tym, bratku.
Piêkna sztuka, panie Lefroy.
Mia³e ju¿ kiedy broñ w rêku, Tom?
Tom.
Wuju?
Id na spacer.
Mamy tu dooko³a malownicze szlaki.
Bardzo malownicze.
Spacer?
Panno!
Austen.
Moje nazwisko Lefroy.
Tak, wiem,
ale jestem sama.
Ju¿ nie.
W³anie.
Jakie naruszenie zasad dobrego wychowania mog³oby zaistnieæ w takiej sytuacji?
Zostalimy przedstawieni, nieprawda¿?
Jaki po¿ytek z przedstawiania siê, skoro nie pamiêta pan mego nazwiska?
A tak¿e z trudnoci¹ powstrzymuje siê od ziewania w mojej obecnoci?
Pani wybaczy.
Moje skrupu³y doprawdy musz¹ wydawaæ siê mieszne takiemu wiatowcowi.
Lecz nie ja wymyli³am zasad. Ja tylko siê do nich stosujê.
Powiedziano mi, ¿e wiele jest tu do zobaczenia.
Lecz jedyne co do tej pory zauwa¿y³em to
zielone na górze, i br¹zowe na dole.
Inni dostrzegli wiêcej.
O tych lasach pisano nawet ksi¹¿ki.
Mo¿e nawet powieci?
Powieci --
te nudne, bezbarwne historie, pisane dla kobiet?
A nawet - O zgrozo! - przez kobiety.
Temat zszed³ na pani odczyt?
Czy¿by pisarstwo kobiet nie dawa³o dowodów potêgi umys³u?
Znajomoci ludzkiej natury?
Oraz dowcipu i poczucia humoru?
Chce pani us³yszeæ moje zdanie?
Bezwzglêdnie.
To by³o...
To by³o
zgrabne.
By³o ironiczne.
Jest pani pewna ¿e jej nie obrazi³em?
Sk¹d¿e znowu!
Panie i Panowie!
"Ucieczka Wielkiego Wezyra".
Czy mo¿na?
Z przyjemnoci¹, kuzynie.
Panno Austen.
Panie Wisley.
Czy zaszczyci mnie pani tañcem?
Spónilimy siê.
Dziêkujê, Tom. Pospieszcie siê.
Po stokroæ przepraszam.
Æwiczy³em ale ma³y z tego po¿ytek.
O, witaj siostro.
Co powiecie o Panu Lefroyu?
Czyni nam zaszczyt swoj¹ obecnoci¹.
Tak uwa¿asz?
On tak uwa¿a.
Napuszony irlandzki osio³.
Jane!
Co to za maniery, by nie tañczyæ, gdy na balu brakuje partnerów?
Henry, przyznasz, ¿e to impertynent.
Sk¹d on w ogóle pochodzi?
Z Limerick, panno Austen.
By³bym nieskoñczenie zaszczycony, gdyby zgodzi³a siê pani ofiarowaæ mi nastêpny taniec.
Niech wolno mi bêdzie powiedzieæ,
¿e przedstawia pani sob¹ wzór gocinnoci w³aciwej dla hrabstwa Hampshire.
W takim razie pañska kontropinia zale¿eæ bêdzie ode mnie.
Ten taniec, a propos, nazywa siê kontredans,
z francuskiego /contre dance.
Zapewne dlatego, ¿e tañczy sie go w cisku,
wsród t³ustych miêsiw i ciast,
zwietrza³ej madery,
i w towarzystwie prowincjuszy.
Jest pani nader sroga w os¹dach.
Wyra¿am tylko to, co pan myli.
Pozwól, ¿e bêdê myla³ za siebie.
Pozwól mi równie¿ myleæ,
i dochodziæ do ró¿nych wniosków.
Czy przyznasz tyle wolnoci kobiecie?
To zale¿y od kobiety.
I tego, co s¹dzi o mnie.
Za³o¿ê siê, ¿e pan
jest wiêcej ni¿ zadowolony.
A ja mylê, ¿e pani, panno - jak ci tam?
Austen
Panie...
Lefroy
Pani, panno Austen,
wynosisz siê ponad innych.
Ja?
Ty, pani.
W g³êbi serca.
Ile razy tañczy³a z tym panem Jane?
Dwa razy to przesada, ale trzy to temat na plotki.
Ostro¿nie, Jane.
Lucy ma racjê, pan Lefroy cieszy siê reputacj¹...
zapewne jako najbardziej obcesowy,
bezczelny, arogancki,
zuchwa³y,
nieznony,
impertynencki,
ze wszystkich ludzi.
Za du¿o przymiotników.
Co ona chce przez to powiedzieæ?
Nigdy nie czujê siê bardziej Francuzk¹, ni¿ gdy ogl¹dam krykieta.
Zaczynam podejrzewaæ, ¿e flirtujesz z moim bratem, kuzynko.
Flirt jest fachem kobiety.
Nie nale¿y wychodziæ z wprawy.
Wszystko w twoich rêkach.
Kolej na pana Warrena.
Powodzenia.
John nigdy nie by³ w tym dobry.
Biegnij, Warren.
Cudownie, Tom.
Dziêkujê, Warren, zmykaj na miejsce.
Brawo, panie Warren.
Ta pi³ka oszukuje.
Mam nadziejê, ¿e nie rozczarowa³em pani zbytnio.
Masz chêæ zagraæ, Wisley?
Kto nastêpny?
Co ty, na Boga, wyprawiasz?
Pomalutku, Tom.
Delikatnie, Lefroy.
Biegiem, Jane!
Co za pech, Lefroy.
Gra³a ju¿ pani wczeniej.
Nie mia³a wyjcia, wychowa³a siê wród braci.
Chodmy pop³ywaæ.
Dobry mecz, Henry.
Dedykujê tê wiktoriê pani Contessie.
Za tym pagórkiem jest rzeka. Kto pierwszy?
Nie tym razem, Lefroy.
Ojcze, czy widzia³e Toma?
Nie, Lucy.
Zadurzy³a siê.
To normalne u 15-latki.
Mi³oæ mo¿e byæ niebezpieczna w ka¿dym wieku.
Pani Lefroy, czy mogê odwiedziæ pani bibliotekê?
Oczywicie.
Lucy gotowa by by³a wyjæ zañ choæby jutro.
On by³by fatalnym mê¿em.
Ma pani na myli jego reputacjê?
Bogate dowiadczenie jest zalet¹ mê¿czyzny.
Panna Austen.
Panie Lefroy.
Czyta pan?
Przegl¹da³em pani ksi¹¿kê o lasach.
Historia Naturalna White'a.
I jak siê panu podoba?
Nie mogê jej skoñczyæ. Ma zbyt wiele podtekstów.
Podtekstów?
Przeczytam pani fragment.
/"Jerzyki w majowy poranek."
/Fruwaj¹ tam i z powrotem.
/¯egluj¹c swawolnie po niebie.
/A¿ nagle...
/Jedno wskakuje drugiemu na plecy.
/cile przylegaj¹c.
/I oboje zapominaj¹ o machaniu skrzyde³kami, /zapadaj¹c siê razem w dó³ /w jednym rytmie.
/Dopóki samiczka nie wyda z siebie...
Tak?
/...samiczka nie wyda z siebie g³onego, /przeszywaj¹cego krzyku
/rozkoszy.
Czy takie zachowanie przystoi w naturalnej historii Hampshire?
Pani niewiedza jest zrozumia³a.
Skoro lubi pani... jakby to uj¹æ...?
historiê...
Przyzwoitoæ nakazuje mi niewiedzê.
Skazuje pani¹ na niewiedzê.
I pani aspiruje do bycia wykszta³con¹?
Jeli chce pani uprawiaæ fikcjê,
i dorównaæ pisarzom p³ci mêskiej,
musi pani zdobywaæ dowiadczenie.
Ach tak?
A co daje panu prawo wystêpowaæ z t¹ rad¹?
Lepiej znam wiat.
I jak jeszcze!
Na tyle by wiedzieæ, ¿e pani horyzonty musz¹ byæ...
poszerzone.
Przez wyj¹tkowego m³odzieñca.
Przez niebezpiecznego m³odzieñca.
który niechybnie poigrywa³ z sercami wielu m³odych...
kobiet o miêkkich...
Przeczytaj to.
Wtedy zrozumiesz.
/Gdy filozof us³ysza³,
/i¿ forteca cnoty zosta³a ju¿ wczeniej zdobyta,
/jego po¿¹danie tym bardziej siê wzmog³o,
/albowiem jego apetyt nie nale¿a³ /do rodzaju niemia³ych,
/które nie chc¹ zakosztowaæ delicji, /jeli kto spróbowa³ ich przed nimi.
Tych delicji on nie zakosztuje.
/...twarz nie by³a piêkna,
/lecz jej odzienie rozdar³o siê ods³aniaj¹c piersi
/piêknie uformowane i bia³e niczym lilije,
/co nie umknê³o przed wzrokiem jej wybawcy, /i przez chwil kilka stali tak w milczeniu,
/wpatruj¹c siê w siebie.
Przeczyta³am pañsk¹ ksi¹¿kê.
Przeczyta³am,
z dezaprobat¹.
Naturalnie.
Ale wobec czego?
Scen, postaci?
Jêzyka?
Nie.
Wszystko dobre.
Mora³u?
Jakiego mora³u?
Nie brak i mora³u.
Nieuczciwoæ sprowadza k³opoty.
Cnota nagrodê.
Niegodziwcy koñcz¹ le.
No w³anie.
W ¿yciu niegodziwcom dobrze siê powodzi.
Wemy na przyk³ad pana.
Powieæ musi pokazywaæ wiat jakim jest.
Jak ludzie myl¹.
Jak nastêpuj¹ zdarzenia.
Powieæ powinna w pewien sposób
ujawniaæ prawdê o wszystkich ludzkich poczynaniach.
A co z uczuciami mojego bohatera?
Wydaje mi siê, ¿e gor¹ce uczucia pañskiego bohatera
sprowadzi³y nañ i wszystkich w jego otoczeniu masê k³opotów.
Skoro ta ksi¹¿ka pani¹ zgroszy³a...
Nie zgorszy³a mnie ani trochê.
Jakie zgorszenie?
Wszelakie.
To ci hece! wietny pomys³, Jane.
O tak, panno Austen. To niecodzienne otoczenie dla pani.
Niech pan wyka¿e odrobinê wyobrani.
Pachnie rozpust¹.
Raczej wolnoci¹.
To wolnoæ dla mê¿czyzn.
Nie zazdroci nam pani?
Gdy mam przyjemnoæ obserwowaæ j¹ z tak bliska?
Oto rozrywka dla zawodowców.
Dla pana to zapewne nie pierwszyzna.
A gdzie¿by?
Rozumiem, ¿e to bardzo modne w Londynie
Zbiæ cz³owieka na kwane jab³ko.
Co pan robisz?
Panie Lefroy!
Stój!
Z drogi!
Piêæ szylingów na tego pana.
Dalej, Lefroy, bierz go, cz³owieku!
Musi pan zaprzestaæ.
Pieni¹dze ci id¹ jak woda.
Obawiam siê, ¿e pozosta³em bez kropli.
We.
Co za wstyd!
Panie Lefroy.
Z³amano granice przyzwoitoci?
Czemu pan to uczyni³?
Szkoda by³oby zmarnowaæ te drogie lekcje boksu.
Proszê mi wybaczyæ, ale ma pan zachwiane poczucie sprawiedliwoci.
Jako prawnik stwierdzam,
¿e sprawiedliwoæ nie ma nic wspólnego z prawem.
Tak pan uwa¿a?
Chyba muszê.
Pani wybaczy.
Serce nie s³uga.
To przelotny flirt.
Pan Lefroy wkrótce odjedzie.
A Pan Wisley dalej bêdzie trwa³.
Mam nadziejê.
Ten fafu³a?
To mu przejdzie z czasem.
Mog³aby go z ³atwoci¹ odmieniæ.
Przemów jej do rozumu.
Mia³aby powiêciæ swoje szczêcie?
Jane powinna mieæ nie tego kto da wiêcej, lecz tego, kogo pokocha.
Panie Austen!
Nie zaczynaj od nowa.
Dziewczyna skoñczy w rynsztoku, jeli siê nie opamiêta.
Jenny! Panie Austen!
Gdzie jestecie?
Jak mi³o, ¿e nawiedzi³a nas pani.
Mo¿e herbaty?
Zielonej?
Br¹zowej.
W takim razie, nie.
Gdzie pani m³odsza córka?
Odwiedza biednych.
Jane!
Nareszcie!
Lady Gresham i pan Wisley przybyli z wizyt¹.
Gdzie ty siê podziewa³a?
Mo¿e m³odzie¿ zechce wybraæ siê na spacer?
Tam z boku widzê uroczy dziki zak¹tek.
Przepraszam.
Co ona robi?
Pisze.
Nic nie mo¿na na to poradziæ?
Panno Austen.
Znam pani¹ od d³u¿szego czasu,
od kiedy zacz¹³em tu przyje¿d¿aæ.
Ogród jest bardzo efektowny o tej porze roku.
W istocie.
Zawsze by³em pod wielkim pani wra¿eniem...
Zw³aszcza kwiaty.
Staram siê powiedzieæ,
¿e posiadam roczny dochód dwóch tysiêcy,
oraz szansê na odziedziczenie maj¹tku Lady Gresham,
choæ mo¿e zabrzmieæ to niedelikatnie.
No tak.
Wszystko to bêdzie twoje, jeli za mnie wyjdziesz.
Panie Wisley.
Pañska propozycja jest nader szczera.
I czujê siê zaszczycona.
Ale mimo wszystko...
Niekiedy uczucie jest niemia³ym kwiatem, i d³ugo musi dojrzewaæ nim rozkwitnie.
Zwodzê wierzycieli.
Naprawiam, cerujê, ³atam...
Bez przerwy muszê wi¹zaæ koniec z koñcem.
Rozumiem, ¿e okolicznoci s¹ niesprzyjaj¹ce.
Nie ma dla ciebie pieniêdzy.
Na pewno co da siê zrobiæ.
Cokolwiek mamy nale¿y siê twoim braciom.
Bêdziesz bez grosza, jeli siê nie wydasz.
Wiêc bêdê bez grosza, bowiem nie wyjdê za m¹¿ bez mi³oci.
Jak moja matka.
I teraz muszê sama kopaæ przeklête ziemniaki.
Wolisz zostaæ ubog¹ star¹ pann¹?
Pomiewiskiem?
Przedmiotem pogardy i ¿artów?
Tematem na przemiewki dla wiejskich plotkarek?
Uczucie jest mile widziane.
Pieni¹dze s¹ absolutnie niezbêdne.
Mog³abym ¿yæ z...
z czego?
-Mog³abym ¿yæ z... -Pisania?
Wybij to sobie z g³owy raz na zawsze!
Co siê wyprawia?
Swary?
Miêdzy moimi kobietami?
Podajcie sobie d³onie.
Zakoñczcie k³ótnie.
Gdzie idziesz moja panno?
Nakarmiæ winie, mamo.
On da³by ci dostatni dom.
Wygodne ¿ycie.
Ojcze.
Rozwa¿ to.
Lepszej oferty mo¿esz ju¿ nie dostaæ.
Wisley?
Faktycznie do tej pory nie zab³ys³...
Ciamajda.
Minie mu to z czasem.
Nic tak nie niszczy ducha jak ¿ycie w nêdzy.
Maria Antonina mia³a podobn¹ sukniê na jednym z bali.
Robiê widowisko?
Tak, wiem.
Czego to dla nich nie zrobimy, gdy ich polubimy?
Henry'ego?
Elizo.
Mój brat jest od ciebie o wiele m³odszy.
I biedniejszy.
On wie ¿e jestem szczera.
On jest przystojny.
Nawet przystojni musz¹ mieæ za co zaszaleæ.
Chcesz go skusiæ fortun¹?
Mê¿czyni tak robi¹.
Co nie oznacza, ¿e tak przystoi.
Jestem rozs¹dn¹ kobiet¹.
W takim razie ja wed³ug ciebie ni¹ nie mogê byæ.
Gdyby by³a rozs¹dna wziê³aby pod uwagê,
¿e twój irlandzki przyjaciel nie ma grosza przy duszy.
I o o¿enku mo¿e tylko pomarzyæ.
Zastanów siê nad tym dzi podczas balu.
On zreszt¹ nied³ugo ju¿ wraca na Bond Street, stroszyæ tam piórka.
Tañczysz namiêtnie.
Rozwa¿ne kobiety nie ulegaj¹ namiêtnoci
jeli pragn¹ zdobyæ mê¿a.
Co innego kochanka.
Spocznij, panie Lefroy.
Nie szukam ni mê¿a, ni kochanka.
Nie chcia³em pani uraziæ.
Nie, sk¹d¿e. Proszê mi wybaczyæ.
Panna, Austen.
Przepraszam.
To wprost nie do zniesienia.
Ojciec nalega bym przyj¹³ wiêcenia.
Lecz ja wola³bym przywdziaæ czerwony mundur kapitana.
Choæ nie mam pieniêdzy by go sobie sprawiæ.
Ja mam.
To oczywicie niemo¿liwe.
Och, Henry, wobec mnie mo¿esz byæ szczery.
W czerwieni bêdzie ci bardzo do twarzy.
Panno Austen!
Tu jeste.
Nie mogê uwierzyæ, ¿e muszê z pani¹ poruszyæ ten temat.
Matka pana Wisleya, moja droga siostra,
zmar³a m³odo.
Nie mam w³asnych dzieci.
Oby ty nigdy nie dowiedzia³a siê jakie to bolesne.
Powiedzmy tyle, ¿e pragnienia mego siostrzeñca s¹ bliskie memu sercu.
Choæby najdziwniejsze.
Cieszysz siê dobrym zdrowiem.
Posiadasz wykszta³cenie.
Jeste mi³a w obyciu...
Ale, gdy m³odej damie w twoim po³o¿eniu
okazuje wzglêdy panicz taki, jak mój krewniak,
to powinnoci¹ jej jest przyj¹æ go natychmiast.
A co my tu mamy?
W³asne zdanie?
No w³anie!
Mój siostrzeniec, panno Austen,
zni¿a siê dalece
prosz¹c o rêkê córkê wiejskiego pastora bez grosza przy duszy.
Bez grosza?
Pani siê myli.
Nie mylê sie nigdy.
Twój ojciec tonie w d³ugach.
Ale nie wszystko stracone.
Posiada bowiem córkê, do której umiechnê³o siê szczêcie.
Pan Wisley to dla Jane wymarzona partia.
Powinna przyj¹æ go bez mrugniêcia okiem.
Nie s¹dzicie?
Lucy.
Co?
Pójdmy siê odwie¿yæ.
Dowiedzia³em siê o owiadczynach pana Wisleya.
Moje gratulacje.
Czy jest inne wyjcie dla wykszta³conej lecz niemajêtnej kobiety?
Jak mo¿esz go wybraæ?
Nawet z jego domami i maj¹tkiem?
Jak ty, ze wszystkich osób mog³aby wydaæ siê bez kochania?
Jak mam siê wydaæ kochaj¹c?
Ty jutro wyje¿d¿asz.
Czy dobrze to zrobi³am.
Bardzo dobrze.
Chcia³am choæ raz dobrze to zrobiæ.
Nie mam pieniêdzy ani majêtnoci,
i ca³kowicie polegam na mym wuju-dziwaku.
Nie mogê siê jeszcze owiadczyæ.
Ale wiedz co czujê.
Jane, jestem twój.
Jestem twój.
Dusz¹ i cia³em.
O ile s¹ co warte.
Nie mów tak.
Co zrobimy?
To, co musimy.
/Najdro¿sza Cassandro!
/Moje serce omal nie wypadnie z piersi.
/Koniec w¹tpliwoci i rozterek.
/Wkrótce ucieknê spod czujnego oka /Wielkiej Damy i jej siostrzeñca.
/Eliza, Henry i ja do³¹czymy do ciebie nad morzem.
/Ale zaraz potem zmierzamy do Londynu.
/Thomas sprytnie zachêci³ swego /wuja, sêdziego, by nas ugoci³.
/Oby równie ³atwo przekona³ go do naszego ma³¿eñstwa.
/B³agam, by zniszczy³a ten list /jak tylko otrz¹niesz siê ze zdziwienia.
/Twoja kochaj¹ca i niecierpliwa, Jane.
Gocie przyjechali.
Dekorum!
Pani Hrabino!
Witam. /Madame la Contesse.
Rzadko mój dom goci tak dostojne osoby.
Oraz ich przyjació³, zapraszam.
Pani pobyt jest nader krótki, nie ma chwili do stracenia.
Mój siostrzeniec przygotowa³ ju¿ plan wielkomiejskich rozrywek.
To dla nas ogromna przyjemnoæ.
Co to by³a za bitwa, Tom?
/Vieu en Clochet
Doskonale.
Tysi¹ce poleg³o, lecz odparli Francuzów.
B³agam o wybaczenie, pani.
Proszê do woli obra¿aæ jakobinów, sêdzio.
Wszak zgilotynowali mi mê¿a.
Dzikie bestie.
A jego maj¹tek?
Skonfiskowany.
To katastrofa.
Owszem, lecz du¿a czêæ mego maj¹tku by³a ruchoma, wiêc...
Ruchomy maj¹tek to kieszonkowe szczêcie.
Czy¿bym wyczuwa³ ironiê?
W moim mniemaniu ironia to potwarz z umiechem.
Nie.
Nie?
Ironia ³¹czy przeciwstawne prawdy.
I z przeciwieñstwa rodzi siê nowa prawda, któr¹ trzeba przyj¹æ ze miechem.
Wed³ug mnie,
prawda musi wzbudzaæ miech, w przeciwnym razie by³aby nie do zniesienia dla ludzkiej natury.
Moja kuzynka jest pisark¹.
Czego?
Jane?
Powieci.
Panna z dobrej rodziny?
Tak, wuju.
A jutro idziemy z wizyt¹ do innej pisarki, pani Radcliffe.
Co prawda unika ona towarzystwa, lecz znam jej mê¿a, który jest prawnikiem.
Kogo?
Pisarki.
Pani Radcliffe.
Pisarstwo to jej profesja.
Jej co?!
500 funtów za ostatni¹ powieæ "Tajemnice zamku Udolpho".
I 800 funtów za nastêpn¹.
"Italczyk".
Ponad tysi¹c funtów?
Co za czasy!
¯yje pani w odosobnieniu.
Ale powieci pani wype³niaj¹ romase, niebezpieczeñstwa, groza...
Wszystko to, czym moje ¿ycie nie jest.
Na to wygl¹da.
O czym pani chce pisaæ?
O sercu.
Zna siê pani na tym?
Nie na wszystkim.
Z czasem pani pozna.
Nawet jeli prze¿yje pani zawód.
Od czego wyobrania?
Pani wyobrania kupi³a jej niezale¿noæ.
Ale jakim kosztem?
Dla mnie i mojego mê¿a.
Biedny William.
Posiadanie ¿ony, która potrafi myleæ jest niepo¿¹dane.
Ale ¿ony literatki - to ju¿ zakrawa na skandal.
Ale jednak to mo¿liwe.
Byæ zarówno ¿on¹ i pisark¹.
Chyba tak.
Lecz nie³atwe.
Mogê to mieæ?
Co takiego?
Ciebie.
Mnie, jak?
-¯ycie z tob¹. -Tak.
Lefory.
Obudzisz sêdziego!
Ten cz³owiek ma sen jak królik.
Oka¿e hojnoæ. Wiem to na pewno.
Pomówisz z nim?
Jutro. Obiecujê.
Naprawdê muszê ciê ju¿ po¿egnaæ.
Dobranoc.
Panno Austen.
Dobranoc.
Moja matka ma racjê.
Trzeba jej mê¿a, i to jak najszybciej.
Piêæ...
niezamo¿nych panien.
/"Pierwsze Wra¿enia"
/Pan Wickham wydawa³ siê /ujmuj¹cy wobec wszystkich kobiet...
/Namiêtnoæ, uprzedzenie, absurd...
/...od pierwszego wejrzenia...
/Nie dam sobie t³umiæ moich uczuæ.
Witaj, panie.
Dzieñ dobry.
Czy¿by wiat wywróci³ siê do góry nogami?
Ufam, ¿e hrabina dobrze siê tu czuje.
Na pewno tak.
Wspania³a kobieta.
Istotnie.
Pragn¹³bym poruszyæ pewn¹ sprawê.
Twoja pensja nie podlega negocjacjom.
Skoro osobicie ju¿ pozna³e pannê Austen...
na pewno, tak jak ja, przyznasz, ¿e to wyj¹tkowa panna.
To nies³ychane!
Pozwól mi wyjaniæ.
Nie trzeba!
Ten list wszystko wyjania.
List?
Wiem ju¿ czym zajmowa³e siê w Hampshire.
To list ze Steventon?
Czy to prawda, ¿e zastawi³e na mnie sid³a?
Chcia³em by pozna³ tê damê.
Pragn¹³em dyskretnie ci j¹ przedstawiæ.
Zamydlasz mi oczy bogat¹ wdówk¹,
a potem podtykasz pod nos ubog¹ poszukiwaczkê mê¿ów.
Miarkuj siê panie!
Tê podrzêdn¹ pisarkê.
Chcia³em by j¹ pozna³.
By³em pewien, ¿e przypadnie ci do gustu.
Zwa¿, ¿e moje szczêcie jest w twoich rêkach.
Szczêcie?!
Wola³bym, siostrzeñcze, by by³ rozpustnym kurwiarzem, z szans¹ na poprawê,
ni¿ zakochanym nêdzarzem, który utkn¹³ w mezaliansie.
Wuj odmówi³ zgody.
Spowodowa³ to list.
Od kogo?
Lady Gresham?
Albo jej siostrzeniec?
Myl¹, ¿e mog¹ nas roz³¹czyæ, ale...
ja tego nie przyjmujê.
Nie mamy wyboru.
Na pewno mamy.
Jestem ca³kowicie zale¿ny od...
...od wuja.
A ja od ciebie.
A wiêc, co zrobisz?
To, co muszê.
Mam powinnoæ wobec mojej rodziny, Jane.
Muszê myleæ o nich.
Tyle masz mi do powiedzenia?
¯egnaj, panie Lefroy.
Na mocy wyroku s¹du,
zostaniesz zabrany do miejsca sk¹d pochodzisz, a stamt¹d
na miejsce kani.
gdzie zostaniesz powieszony.
Niech Bóg siê nad tob¹ zlituje.
Nastêpny!
le ciê potraktowa³, Jane.
Mo¿e wrócimy do domu, do Steventon?
Masz wieci od Roberta?
Dop³yn¹³ wreszcie do San Domingo.
To dobrze.
Napijesz siê wina, panie?
Tak, wznoszê toast za zdrowie nas, profesjonalistów.
Przepraszam, ¿e w przesz³oci by³am niepos³uszna.
Co z panem Wisleyem?
Co powiesz o nies³awnej pani Radcliffe?
Czy by³a równie gotycka jak jej powieci?
Na zewn¹trz nie, ale podejrzewam, ¿e ma bardzo malownicze wnêtrze.
To tyczy nas wszystkich.
Co siê sta³o?
Zmar³ krótko po tym jak przybyli do San Domingo.
To miejsce zapomniane przez Boga.
Co to by³a za choroba?
¯ó³ta febra.
Lord Craven, w licie napisa³,
¿e gdyby wiedzia³, i¿ Robert by³ zarêczony,
nie wzi¹³by go z sob¹.
Jane, jest co jeszcze.
Pan Lefory, Tom...
Co?
Ukry³bym to przed tob¹, gdybym móg³,
jest tutaj, z wizyt¹ u Pani Lefory, i...
zarêczy³ siê.
Tak prêdko?
List?
Nie.
To co, co zaczê³am gdy by³am w Londynie.
Opowieæ o m³odej damie,
dwóch m³odych damach,
które los ciê¿ko dowiadcza.
Nie je jedne.
I o dwóch d¿entelmenach, którzy otrzymali wiêcej ni¿ na to zas³uguj¹,
jak to czêsto bywa.
Jak siê zaczyna ta historia?
-le. -A potem?
Jest jeszcze gorzej.
A jak siê koñczy?
Obie triumfuj¹ w szczêliwym zakoñczeniu.
W szczêliwych zwi¹zkach.
Skrz¹cych siê mi³oci¹.
Z bardzo bogatymi mê¿czyznami.
Zada³ mi pan pytanie.
Jestem gotowa udzieliæ odpowiedzi.
Ale przedtem musimy co uzgodniæ.
Nie mogê pana rozgryæ, panie Wisley.
Bywa, ¿e jest pan najmilszym cz³owiekiem.
A jednak jest pan zdolny do...
Do czego?
A jednak potrafi pan uczyniæ pod³oæ.
Mówiê o pañskim licie.
Jakim licie?
A mo¿e kto napisa³ go za pana?
Niewa¿ne.
Tak czy inaczej, namiêtnoæ czyni g³upców ze wszystkich.
Mo¿e z czasem namiêtnoæ zyska pani przychylnoæ.
To absurdalna emocja.
Ledwie odró¿nialna od ob³êdu.
Dziêkujê za zaszczyt pañskich owiadczyn. Przyjmujê. Mi³ego dnia.
Pan Wisley to cz³owiek honoru.
Zawsze bêdziesz mia³ u mnie miejsce.
Panno Austen.
Panie Lefroy.
Panie.
Nale¿¹ siê panu gratulacje, panie Lefroy.
Odwiedza pan star¹ przyjació³kê w taki czas?
Co za zaszczyt.
Przyszed³em...
z³o¿yæ pani przeprosiny
za moje ostatnie zachowanie.
Nie wiem sam...
jak je opisaæ.
Opowiedz mi o swojej narzeczonej, panie Lefroy.
Sk¹d pochodzi?
Z hrabstwa Wexfort.
Z pañskich stron.
Wybornie.
Co j¹ do pana zjedna³o?
Pañskie maniery?
Umieszki i zaloty?
Nie.
Ani trochê.
Gdybym dowiadcza³a tego uczucia, to musia³abym teraz nie cierpieæ jego widoku...
Ty siê mylisz.
Jest mi obojêtna nawet owa posa¿na panna z Wexfort...
Nie mogê tego zrobiæ.
Wychodzisz za Wisleya?!
B³agam.
Jeli masz w sobie za grosz sprawiedliwoci i prawdy
nie wyjdziesz za niego.
Uczê siê od ciebie miary sprawiedliwoci. Ty za nic masz prawdê.
Jane, próbowa³em...
Nie mogê ¿yæ w tym k³amstwie.
Ty mo¿esz?
Mo¿esz?
Jak¹ wartoæ ma ¿ycie, jeli nie jestemy razem?
Ucieknij ze mn¹.
Ucieczka?
To w³anie proponujê.
Dyli¿ansem pocztowym do Londynu.
W pi¹tek bêdziemy w Szkocji, jako m¹¿ i ¿ona.
Wszystko zostawiæ?
Wszystko, tylko tak mo¿emy byæ razem.
Wszystko zostawiasz.
Rodzinê.
Dom.
Dla czego?
Dla ¿ycia w zdradzie i poczuciu winy?
Nie bêdziesz mia³a za co wykarmiæ swych dzieci.
Jak bêdziesz pisaæ, Jane?
Nie wiem.
To silniejsze ode mnie.
To nie ma sensu.
Gdyby mog³a mieæ z powrotem swojego Roberta?
Nawet w ten sposób.
Nie zrobi³aby tego?
Trzymaj w sekrecie moj¹ nieobecnoæ póki dasz radê.
Poczekaj.
Masz.
We je.
Chod, zd¹¿ymy na poranny dyli¿ans.
Jeste pewna?
-Nadje¿d¿a? -Jeszcze nie.
Z³ap mnie za rêkê.
Prêdko, ju¿ go s³yszê.
Do Londynu.
Hampshire, twe rodzinne hrabstwo.
Kiedy by³o.
Utkn¹³.
Wszyscy wysiadaæ.
Bêdê was prosi³, panowie, bycie mi pomogli.
Przepraszam, m³ody paniczu.
Tak, tak.
Wszyscy razem.
Raz, dwa ...
...trzy i pchaj!
/Kochany Tomie!
/Pieni¹dze, które przys³a³e przysz³y w sam¹ porê.
/Ja i twój ojciec bardzo ci jestemy wdziêczni.
/Jeste tak dobry, /¿e dzielisz siê pensj¹ od wuja.
/Bojê siê myleæ jak bymy prze¿yli bez tego.
Dziêkujê panom.
Panie i panowie, wracajcie do powozu.
Jestemy gotowi.
-Zmartwiona? -Nie.
Martwi ciê utrata dobrej s³awy?
Nie.
Jeli ju¿, to twojej.
Ja nie...
Dyli¿ans odje¿d¿a.
Chod.
Zmiana koni.
Przerwa, zapraszamy do gospody.
Ile braci i sióstr masz w Limerick, Tom?
Wiele.
Czemu?
Jak maj¹ na imiona?
Ich byt zale¿y od ciebie.
Straci³e reputacjê,
lecz twoja rozrzutnoæ by³a udawana.
Potrafiê zarabiaæ pieni¹dze.
Niewystarczaj¹co.
Zrobiê karierê.
Nie, jeli twój wuj bêdzie twoim wrogiem.
¯ona bez posagu.
I Bóg wie ile osób na twym utrzymaniu.
Kochany przyjacielu, zatoniesz, a my wszyscy z tob¹.
Odjazd za piêæ minut.
Nie, nie, Jane!
Nie wyrzeknê siê ciebie.
-Tom.. -Nie mów nic, nie myl...
Czy mnie kochasz?
Tak.
Lecz jeli nasza mi³oæ zrujnuje tw¹ rodzinê, wtedy sama sczenie.
-Nie -Tak.
W powolnym upadku, wród poczucia winy, ¿alu i wzajemnych pretensji.
Nonsens.
To prawda
powsta³a z zaprzeczenia,
któr¹ przyjmuje siê z umiechem.
W przeciwnym razie by³aby nie do zniesienia.
¯egnaj.
Proszê panienki.
W drogê!
Gdzie s¹ wszyscy?
Szukaj¹ panienki.
-Dziêkujê, Jenny. -Panie Warren.
Twoja rodzina stara³a siê utrzymaæ to w sekrecie przed s³u¿b¹, ale...
Gdzie ten ³otr, Lefroy?
Henry go zabije.
Nie znajdzie go.
I na pewno nie zabije.
Nie ma potrzeby.
Co... siê sta³o?
Nic.
Ach tak.
Jane,
mam mo¿e mniej osobistego uroku ni¿ Lefroy.
Nie mam mi³ej powierzchownoci.
Inni tylko udaj¹, ale ja...
Nie miej nadziei...
Nadziei?
Nie wyobra¿asz sobie nawet...
Dziêkujê za zaszczyt, ale..
czy w Hampshire nie ma ju¿ innych kobiet?!
To ty napisa³e do sêdziego.
Zwa¿, ¿e zawsze ciê kocha³em.
No i?
Wróci³a do nas.
Nie otwieraj.
Panie Austen,
muszê pana uprzedziæ, ¿e nie bêdê dzi na mszy.
Nie w towarzystwie tej panny.
Ach tak?
Powiem otwarcie!
Ciociu!
S³ysza³am, ¿e pañska córka wybra³a siê w podró¿.
Od kiedy to podró¿owanie jest zbrodni¹?
Niedozwolone podró¿owanie.
Co wiêcej, wiedz pan,
¿e mój siostrzeniec wycofuje swoj¹ propozycjê
wobec kogo bez rodziny, maj¹tku, pozycji...
oraz haniebnie splamionego.
Rodziny jej nie brak, janie pani.
Co to, to nie.
Pozycja mo¿e zale¿eæ od innych kwestii ni¿ pani uwa¿a.
A jeli chodzi o maj¹tek - m³oda kobieta mo¿e go zdobyæ sama.
To interesuj¹ce co pani mówi, panno Austen.
Czy przespaceruje siê pani za mn¹ nad rzekê?
Mówisz powa¿nie?
Przepraszam, jeli moje postêpowanie pana zawiod³o.
Najwyraniej nie mo¿e pani zmusiæ siê do ma³¿eñstwa bez mi³oci.
Ani te¿ z mi³oci.
Szanujê pani¹ za to.
I podzielam pani zdanie - ja te¿ bym nie móg³.
Zawsze mia³em nadziejê z czasem zdobyæ pani mi³oæ.
Ale jestem na tyle pró¿ny, ¿e chcê byæ kochany dla siebie, nie dla mych pieniêdzy.
Rozstaniemy siê w przyjani?
Tak.
Wiêc bêdzie pani utrzymywaæ siê -... z pisania. Tak.
Czy wszystkie pani powieci bêd¹ siê szczêliwie koñczyæ?
Moi bohaterowie, po niejakich trudach,
dostan¹ wszystko to, czego pragn¹.
Zacni ludzie nie zawsze dobrze koñcz¹.
To wiadoma prawda.
/To wiadoma prawda, ¿e majêtny kawaler /musi pragn¹æ o¿enku.
/Choæ uczucia te niekoniecznie /musz¹ siê ujawniaæ, /gdy pojawi siê on w okolicy,
/prawda ta zaraz daje o sobie znaæ /w umys³ach miejscowych rodzin,
/i jest on traktowany jak /nale¿na w³asnoæ ich oraz ich córek.
/"Drogi panie Bennet" /powiedzia³a do niego ¿ona.
/"S³ysza³e ¿e Netherfield Park /znalaz³ wreszcie najemcê?".
/Pan Bennet odrzek³, ¿e nie s³ysza³...
Czy to s³awna panna Austen?
Nie, pani.
Tak -prawem starszeñstwa -tytu³uje siê m¹ starsz¹ siostrê.
Panna Jane Austen. Autorka "Dumy i uprzedzenia"?
Moja siostra pragnie zachowaæ anonimowoæ, lecz dziêkujemy za ³askawe s³owa.
Nigdy nie wybaczê tego Henry'emu.
Przecie¿ zawsze wszystko mu wybaczamy.
Jane, oto stary przyjaciel.
Jak zwykle siê spónia.
/Madame la Contesse, Panno Austen.
Panie Lefroy.
Niech wolno mi bêdzie przedstawiæ pani najgorêtsz¹ wielbicielkê,
moj¹ córkê,
pannê Lefroy.
Panno Austen, mi³o mi pani¹ poznaæ.
Czy zgodzi siê pani na odczyt dzi wieczór?
Moja siostra nigdy nie czyta swoich powieci.
Inaczej, jak mia³aby zachowaæ anonimowoæ?
-Ale... -Jane!
Uczyniê wyj¹tek,
skoro moja nowa przyjació³ka prosi.
Chod, usi¹dziesz przy mnie.
Jest urocza, Tom.
/Zaczê³a rozumieæ, ¿e
/on by³ dok³adnie tym mê¿czyzn¹, który /charakterem i talentem
/najbardziej jej odpowiada³.
/Jego umys³ i sposób bycia, choæ ca³kiem ró¿ne od jej,
/by³yby odpowiedzi¹ na jej wszystkie pragnienia.
/Ten zwi¹zek by³by korzystny dla nich obojga,
/dziêki jej ¿ywotnoci i swobodzie
/jego nastawienie by³oby z³agodzone, /maniery oszlifowane,
/a przez jego os¹d, wiedzê i znajomoæ wiata,
/ona zyska³aby wy¿sz¹ pozycjê.
/Lecz nawet takie szczêliwe ma³¿eñstwo /nie mog³oby nauczyæ rzeszy /podziwi¹j¹cych je admiratorów
/czym rzeczywicie jest szczêcie ma³¿eñskie.
W trakcie swojego krótkiego ¿ycia, Jane Austen napisa³a szeæ z najwiêkszych powieci literatury angielskiej.
Tom Lefroy zosta³ uznanym prawnikiem i Prezesem S¹du Najwy¿szego w Irlandii. Najstarszej córce da³ na imiê Jane.
Ani Jane, ani jej siostra, Cassandra, nigdy nie wysz³y za m¹¿.
Wersja polska: SHYLOCK
KinoMania SubGroup